Jestem miłością i światłem.

 

Nie zawsze o tym pamiętałam.

Nie zawsze potrafiłam to czuć.

Przechodziłam przez ten świat z otwartym sercem. Przymierzałam czas, istnienie, domy, ludzi, chwile. Byłam światłem, które rozświetlało nie tylko drogę innym, ale też mnie samą od środka.

A potem… coś się stało. Coś, co zabrało mi blask. Zgasło światło. Miłość przycichła.

Nie odeszłam dlatego, że nie kochałam. Odeszłam, bo musiałam.

Musiałam się usunąć.

Zniknąć na chwilę.

Odnaleźć siebie w miejscu, gdzie było cicho. Gdzie nikt niczego nie oczekiwał. Gdzie mogłam znów rozniecić iskrę w sobie.

Nie miałam odwagi prosić o pomoc.

Nie śmiałam zapytać: czy potrafisz mnie jeszcze pokochać taką – przygaszoną, niepewną, zagubioną?

Nie śmiałam prosić: otocz mnie taką miłością, bym mogła zapłonąć na nowo.

Wróciłam, gdy zapaliłam się sama.

Nie z fajerwerkami. Nie z hałasem. Cicho.

Z miłością w oczach.

I z sercem pełnym wdzięczności dla tego, kto czekał. Kto nie gasił swojego światła.

Kto nie odwrócił się, gdy mnie nie było.

Kto był.

Jeśli czytasz to i czujesz, że też zgasłaś — wiedz, że masz prawo zniknąć na chwilę. Masz prawo wycofać się, by znów zapłonąć.

Światło nie znika. Czasem tylko odpoczywa pod warstwą cienia.

I kiedy wrócisz — wrócisz mocniejsza.

Bo jesteś miłością i światłem.

Zawsze byłaś.

„Światło, które nosisz w sobie, nigdy nie gaśnie naprawdę. Czasem tylko zamyka oczy, by odpocząć.”